Gedicht; Stukjes van Jezelf

Soms verlies je stukjes van jezelf,
heel stil, bijna ongemerkt.
Alsof de tegenslag die valt
je fundament heeft bewerkt.

Een beetje energie verdwijnt,
een droom die anders loopt,
omdat je lijf niet altijd doet
waar je hoofd op had gehoopt.

Ineens lijken vaste kaders
niet meer te bestaan.
Je zoekt naar wat er overblijft
en kijkt het weemoedig aan.

Want wat je kwijtraakt doet soms zeer,
het brengt een stil verdriet.
En wat je ooit zo zeker wist,
verdwijnt langzaam in het niet.

Maar zie de scherven op de grond,
ze horen bij je rouw.

Het oude plaatje is voorbij,
maar ze zijn nog steeds van jou.

En als je ze met liefde raapt,
en rustig bij elkaar legt,
ontstaat er een kleurrijk mozaïek
dat nieuwe wegen verlegt.

Want wie je was is niet voorbij,
het kreeg een andere vorm.

Na verdriet keert vaak het tij,
en komt er rust na de storm.

Zo ontstaat een nieuw beeld van wie je bent,
met hier en daar een scheur,
maar al je littekens gelijmd
met liefde, hoop en kleur.

Liefs Jojo ♡