Blog 29: "Ouderdom", vluchten kan niet meer

"Er was eens", een begin van een verhaal / sprookje die we allemaal wel kennen.
Vanuit onze jeugd, heel heeeel heeeeeeel lang geleden.
Maar deze opening van een verhaal wordt voor mij weer steeds actueler.
Hier liggen dan weer diverse redenen aan ten grondslag.
De voornaamste, ik word over twee maanden 50 en dit geeft reden tot reflectie, evaluatie en nog meer van die mooie woorden om terug te kijken op mijn leven tot nu toe.,

Er was eens; "een leven zonder MS"
Er was eens; "een leven zonder grenzen, zonder moeheid, zonder restricties, geen berg te hoog, geen weg te lang etc etc.

Pfff, ik hoor je denken, dit gaat een leuke blog worden.
Een blog waardoor we er weer even tegen aan kunnen.
En dan krijgen we dit.

Klopt, jullie hebben helemaal gelijk.
Maar ik kom net van de huisarts af.
Ik was erheen omdat ik een plekje op mijn hoofd heb zitten, die zat er al wat langer maar nu is die groter geworden.
Eerst zag mijn vrouw hem niet maar toen ze van de week mijn haren aan het knippen was viel die op.
En ja als mijn vrouw iets ziet dan moet er iets mee.
Behalve als het haar niet uit komt natuurlijk, en dit is best vaak.

Zo vind ik bijvoorbeeld dat het knippen van mijn haar een activiteit is die een wederdienst verdient.
Zo sta ik erop dat ik mijn erkentelijkheid uitdruk in een wederdienst.
Op een beloning in natura.
Een expressie van mijn dankbaarheid, mijn liefde en waardering, mijn diepste gevoelens en emoties, dat ik haar om mijn blote knieën bedank dat zij zo een voorname rol heeft in mijn leven.
De "Ja , ik wil" het beste is wat ik ooit heb uitgesproken.

Als ik dan de beloning in natura ten uitvoer wil brengen (hier komen ook blote knieën in voor en nog wel meer blote lichaamsdelen), is er van wederkerigheid weinig, nou ja, geen enkele sprake.
De "Ja, ik wil" heeft geen enkele betrekking.
In plaats van de liefdevolle respekterende echtgenoot, wordt ik een vieze oude man die maar aan 1 ding denkt.
Pffffff maar om verdere vernedering en oplopende emoties te voorkomen, doe ik het enige juiste in deze situatie.
Ik geef haar gelijk.
Ja, ik denk maar aan 1 ding.
Maar dat is ze zelf schuld, zij ziet er zo mooi en volmaakt uit, en is de liefste vrouw ter wereld.
Hoppa, en dat zo uit de losse pols, zelfs mijn non-verbale gedrag komt overtuigend over.
Althans vind ik.

Vier puberende mannelijke wezens die over de grond kruipen van het lachen doen anders vermoeden.
Ik ken ze overigens niet en heb ook geen behoefte om ze nader te leren kennen.
Later blijkt wel dat ze een kamer hebben in mijn, sorry haar, huis.

"Vies" daar kan ik nog wel mee leven maar "oud" gaat toch wel echt ver.
In een goed huwelijk benoem je niet iemand oud.|
Sterker nog zelfs mijn huisarts zegt dat niet, tot vandaag.

Dat plekje op mijn hoofd is geidentificeerd door mijn huisarts.
Het is een verruca seborrhoica.
Ondanks dat alle alarmbellen afgaan, alle stemmetjes in mijn hoofd roepen/schreeuwen "niet doen, niet doen, niet doen"
Doe ik het toch, euuhh wat is dat verruca seborrhoica?
Ooooh zegt ze, dat komt heel veel voor, is nooit kwaadaardig, is een oudersdomwrat.
Ik zeg dat zij niet nu ook al moet beginnen met ouderdom, en by the way ik vind het heel kwaadaardig.
Mijn huisarts begint te lachen en zegt dit kwaadaardig gevalletje wel even te gaan verwijderen met stikstof.
Op mijn vraag om even een buisje in mijn longen te perforeren en de stikstof daar te spuiten reageert ze niet.

Terwijl mijn hoofd behandeld wordt met vloeibare stikstof vraag ik mij af waarom iedereen toch moet lachen om mij.
Ik voel mij helemaal niet serieus genomen.
Op weg naar huis kom ik tot de conclusie dat de ouderdom toch wel stiekem een steeds meer prominente plaats krijgt in mijn leven.

Er gaan nieuwe uitdagingen komen, nieuwe probleempjes wat nieuwe ongemakken.
Maar ook nieuwe kansen.
Mogelijkheden tot een aangenamer leven, waarbij verantwoordelijk gedrag niet vanzelfsprekend hoeft te zijn.

Als mijn vrouw vraagt wat de huiasarts zei?
Dan geef ik het enige juiste en van toepassing zijnde antwoord''
"Nou mijn huisarts zij dat ik recht heb op een midlifecrisis, ingaande per direct"

Dus bij deze heb ik een midlifecrisis.
Ik moet er verder nog invulling aan geven maar dat gaat zeker goed komen.
Jullie gaan er zeker meer over horen.