Blog 30: "Ik ben eruit, tijd om te starten met mijn midlife crises".

Ik heb het aangekondigd, dus mijn vrouw en zonen kunnen niet zeggen dat ze het niet wisten, maar hier is ie dan mijn midlife crises.
Vanochtend denderde de muziek van Sia met Unstoppable door de speakers. Inmiddels weet mijn gezin dat dit een voorbode is van een mega fantastisch idee welke ik dan spoedig aan mijn gezin zal presenteren.

Inmiddels heeft deze presentatie plaatsgevonden en waar ik er vol van overtuigd ben dat het, in de woorden van Trump: "the best idea ever" is, hebben er een aantal van mijn zuurstof wegnemende gezinsleden een andere mening.

Zoals verwoord in mijn voorgaande blog ben ik in de gelukkige omstandigheid binnenkort Abraham te worden.
Aangezien er diverse feestelijkheden in de planning zitten, deze worden buiten mijn invloedsferen georganiseerd, is het mijn voornemen om deze periode op te lossen in de omgeving.

Ik vind dat ik het recht heb om deze festiviteiten, wie heeft trouwens verzonnen dat het bereiken van de 50-jarige leeftijd een reden is tot viering middels feestelijkheden, te ontlopen.
Wat is er leuk aan een grote opblaaspop in je tuin?
Wat is er leuk aan het openbaar verkondigen dat iemand 50 jaar wordt.
En dan niet stilletjes nee in een omtrek van 5 km rond mijn, sorry haar, huis is er geen ontkomen aan de veropenbaring van mijn verjaardag.

Mijn vrouw en 4, beurs leeg etende mannelijke wezens, vinden het geweldig om te verkondigen dat ik mijn vijftigste kaarsje uit mag blazen.
Ik vind het een geweldige reden om gebruik te maken van mijn recht op een midlife crises.
Om deze crises in uiting te brengen heb ik een heerlijke mountainbike vakantie gepland ten tijde van de belichaming van mijn sterfelijkheid.
Het is toch niet meer als logisch dat ik de periode waarin ik mij ten volle bewust ben van mijn eigen sterfelijke lichaam wil ontlopen.
Ik bedoel dat een verjaardag eigenlijk een ervaring van de dood is.
Het is een fysieke realiteit van de benadrukking van de ervaring van de dood en geen abstract concept.
En ik wil deze fysieke realiteit ontvluchten middels een heerlijke mountainbike vakantie.

Als ik dit zo uitleg aan mijn vrouw en kinderen kijken ze me als een botsauto aan.
Ik weet al wat er nu gaat komen, mijn vrouw gaat gebruik maken van haar vetorecht.
Ik heb al een keer in stemming gebracht, bij een gezinsvergadering, dat het vetorecht niet alleen in haar handen mag liggen maar gedeeld moet worden onder de leiding (bij mij lijding) van het gezin.
Helaas haalde de stemming niet de gewenst unanimiteit, er was 1 vrouwelijke tegenstem.
Ook het voorstel om de stemming bij aclamatie aan te nemen werd met een veto van tafel geveegd.

"jij gaat je verjaardag gewoon vieren, met ons en iedereen die erbij wilt zijn".
En daarmee was het klaar, discussie gesloten en verder met de orde van de dag.
De jongens zaten al achter hun gaming desktops bij de eerste zinssnede "jij gaat je verjaardag gewoon vieren", door de manier waarop mijn vrouw dat zei was al helemaal duidelijk dat het onderwerp gesloten was en zijzonder probleem het strijdtoneel konden verlaten.

Mij reste als laatste optie, om de ontstaande situatie te manipuleren, het aannemen van een verworven recht als man.
Namelijk het laten groeien van een baard.
Mijn vrouw is totaal anti-baard wat mij in een gunstigere onderhandelingspositie bracht.
Althans dat dacht ik.
Het was mijn vrouw die het manipuleren tot een ware kunst verheffen deed.
"Als jij een baard laat groeien dan kun je een kus voortaan van mij vergeten", och daar kan ik prima mee leven, dacht ik nog maar............
"Sterker nog als jij een baard laat groeien dan kun je elke vorm van lichamelijke inspanning, die voor nageslacht zorgt, voortaan vergeten.

Toen Abba uit de speakers klonk met "The Winner Take it All" en vervolgens
the Beatles met "I'am a loser", was het helemaal duidelijk.
Binnenkort is er een grote opblaasbare Abraham te zien.

En mijn midlife crises?
Welke midlife crises?
😉