Pseudoschub

Begin maart zijn we vier dagen gaan skiën in het fijne Kleinwalsertal. ’s Ochtends vroeg op pad om nog te kunnen genieten van de mooiste sneeuw. Met een lunch op de piste sloten we vaak de ochtend af, waarna we terugkeerden naar ons appartement. Na een kop koffie op het balkon trokken we er dan nog op uit voor een prachtige sneeuwwandeling met Puck. Vier dagen lang was het simpelweg genieten.

Na een goede reis naar huis gingen we allebei meteen weer aan het werk, al die vakanties zijn tenslotte niet gratis 😎. Helaas diende zich al snel een oude, bekende MS-klacht aan: mijn linkeroogzenuw begon weer pijn te doen. Soms in vlagen, met af en toe een felle steek, maar vooral als een constante irritatie. Het voelt alsof ik continu tegen de zon in kijk en dat is allesbehalve prettig.

Aan het einde van de werkdag merk ik dat focussen op mijn laptopscherm echt pijn gaat doen. Daarom probeer ik tussendoor bewust rustmomenten te pakken voor mijn ogen. Even een rondje lopen met Puck, een kleine klus in de tuin of alvast wat koken, kleine onderbrekingen die net helpen.

Ik had gehoopt dat de klachten snel zouden verdwijnen, maar dat bleek niet het geval. Afgelopen week heb ik daarom overlegd met mijn MS-verpleegkundige. Zij bevestigde wat ik zelf al vermoedde: een pseudoschub. Een opflakkering van een oude klacht. Zo’n 4,5 jaar geleden had ik een oogzenuwontsteking en wat ik nu ervaar lijkt daarop, al is het minder intens. Mijn zichtveld is gelukkig niet verminderd, maar kleuren ogen doffer, zwarte letters worden grijzig en het meest vervelende blijft de zeurende pijn achter mijn oog die maar niet helemaal verdwijnt.

Afgelopen week was druk. Dinsdag in de ochtend op kantoor, en daar was ik aan het einde van de dag behoorlijk moe van. Daarom liep ik een heel bescheiden rondje hard om energie te sparen voor woensdag. Die dag zat ik op het stembureau en dat hakte er toch wel in. Donderdag was een kantoordag en vrijdag heb ik gelukkig thuisgewerkt om weer wat op adem te komen.

En toch is er ook beweging. Gisteren heb ik heerlijk een eerste kleine ronde buiten gefietst. En vanochtend, in alle vroegte, liep ik samen met Puck nog 16 kilometer. Dat is ook de realiteit van een pseudoschub: er kan nog veel, maar het vraagt continu afstemmen en balans.

Nu merk ik weer dat mijn oog protesteert. Dus trek ik zo nog even de deur uit met onze viervoeter, voor een rustige wandeling door ons mooie bos. Even ontprikkelen en het oog rust geven. Even lekker naar buiten.