De “Korte route" Diekirch – Valkenswaard

In mei hebben een vriend en ik ons ingeschreven voor de tourtocht Diekirch – Valkenswaard. Jawel, van Luxemburg terug naar Nederland, in één dag. Dat zijn ruim 250 kilometers, en meer dan 2000 hoogtemeters.

Hij wilde in de voetsporen van z’n vader treden die deze tocht vroeger heeft gereden. Beide hebben we NAH (ik vanwege MS, hij vanwege een zware val) en ervaren we vaak dezelfde soort klachten (overprikkeling, moeheid). Mede daarom zagen we het wel zitten om deze uitdaging samen aan te gaan omdat we elkaar begrijpen als het even niet gaat.

Mijn voorbereiding voor deze tocht was dat ik hardlopen even op een lager pitje heb moeten zetten, en dat fietsen de hoofdactiviteit van de week werd. In de weekenden voor de zomervakantie waren gevuld met een langere route en met het zicht op de zomervakantie waren de plannen om ook in de bergen aan mijn fietsconditie te gaan werken.

In Oostenrijk en Zwitserland heb ik daarom genoten van de beklimmingen van de Stelvio, de Umbrailpass, en Kals Glocknerstrasse en nog vele andere mooie wegen. Het blijft leuk om naar boven te gaan en eenmaal daar aangekomen te genieten van het uitzicht en de endorfine die tijdens de inspanning vrijkomt.

Bij thuiskomst vorige week had ik nog één week om alle voorbereidingen te treffen om de tocht goed te kunnen laten verlopen. Totdat we afgelopen maandagavond de gevreesde e-mail kregen van de organisatie dat de tocht niet kon doorgaan vanwege de bosbranden op de Hoge Venen in België. De route liep daar dwars doorheen, en gezien de huidige situatie daar was het niet verantwoord om de tocht te rijden.

De volgende dag kon ik gelukkig de knop omzetten en hebben we samen besloten om zaterdag dan maar de “Korte tocht” te rijden. Veel andere deelnemers hadden inmiddels dit besluit ook genomen, waardoor we gisteren in alle vroegte met ongeveer 450 wielrenners vertrokken zijn vanaf de markt in Valkenswaard.

Het startsein voor de tocht zelf was stipt om 9u, en zes uur later waren we weer terug op de markt. Gelukkig waren er twee verzorgingsposten onderweg ingericht en hebben we samen relatief rustig gefietst waardoor het voor mij lichamelijk goed vol te houden was. Andere deelnemers hebben dankbaar gebruik gemaakt van het kopwerk dat wij ruim 100 kilometer hebben verricht, en ons naderhand via Strava hiervoor hartelijk bedankt. Voor ons was het kopwerk de manier om minder goed op te hoeven letten op de renners voor ons (die waren er dus niet) en om daarmee het hoofd wat rust te gunnen. 

Bij de tweede verzorgingspost werd ons beide duidelijk dat het hoofd toch wat “wattig” begon aan te voelen, en ik voelde mijn linkeroog wat steken en zag ermee wazig. Onderweg naar de finish werd mijn vriend wat stiller, en met wat meer zwijgzame momenten wisten we toch de rand van Valkenswaard te bereiken. Eenmaal daar werden we toch wel weer wakkergeschud, omdat we op rotondes vrij baan kregen, er langs het parcours applaus klonk. Na het passeren van de finish reden we over een podium en werden we samen op de foto gezet.

Hoewel het parcours niet de mooiste was, was de sfeer dat zeker wel. Ondanks dat we graag vanuit Diekrich waren vertrokken was deze dag een prima alternatief. Na een drankje op de markt zijn we naar Waalre gefietst en staat de teller op 170 kilometer. Nietsvermoedend treffen we daar mijn vrouw (Caroline) aan met een zere arm na een valpartij tijdens het uitlaten van Puck. Het afgelopen jaar hebben we echt heel veel zware tochten gewandeld over ruig en moeizaam terrein in o.a. Wales, Oostenrijk en Zwitserland maar uitgerekend op een asfaltweg in Waalre struikel je dan en val je net verkeerd. Niets aan te doen.

Gauw hebben we een simpele maaltijd op tafel gezet. Er was geen tijd om even op adem te komen en rustig te eten omdat we ons om 18:20 bij de huisartsenpost in Veldhoven moesten melden. We hebben geluk gehad en met een snelle doorlooptijd stonden we ruim 2 uur later weer buiten met een gebroken arm in een mitella. We hebben daarna Puck snel opgehaald, fiets op de auto gezet en zijn weer naar Rhenen gereden. Na een verplichte douche (daar had ik nog geen tijd voor gehad) zijn we beide doodmoe in bed beland en hebben we beide goed geslapen (ik vanwege mijn moeheid, Caroline door de pijnstillers 😊).

Vandaag komen we op adem. Mijn hoofd zit nog in een wattendeken, en voelt alsof ik een flinke avond op stap ben geweest. Lichamelijk kom ik er iets beter vanaf, en dat is denk ik te danken aan mijn goede conditie en voorbereiding in de bergen. Ook Caroline maakt het goed, heeft nog wel wat pijn bij een verkeerde beweging, maar samen zitten we in de zon en ligt Puck tussen ons in te slapen.

Morgen werk ik nog een dagje thuis en kan ik tevens een klein beetje mantelzorg verlenen. Samen redden we het wel, komt goed.