1e week Mavenclad zit erop

Mijn eerste week met het MS-medicijn Mavenclad

Mijn eerste week met het MS-medicijn Mavenclad zit erop en ik moet zeggen: het was een rollercoaster.

De aanloop naar de eerste inname

Vooral in de aanloop naar de eerste inname ervaarde ik spanning. Er zijn strenge voorschriften: het medicijn mag niet in contact komen met anderen, je mag het niet lang in je handen houden, je moet je handen zeer goed wassen, en tot wel drie dagen na de kuur mag niemand in contact komen met urine, ontlasting en braaksel. Oh ja, en drie uur vóór en drie uur ná inname mag je geen andere orale medicatie nemen.

Omdat ik geen zin had in gedoe met extreem handen wassen, heb ik gewoon handschoenen aangedaan. Die gebruik ik normaal ook bij het bereiden van eten, en daarna heb ik ze weggegooid. Natuurlijk heb ik daarna alsnog mijn handen gewassen, maar dat was dan alvast geregeld.

Hoe ik me voelde tijdens de eerste dagen

Maandag had ik nergens last van. Het advies was ook om op maandag te beginnen, zodat je de kuur kunt doen terwijl het ziekenhuis bereikbaar is voor vragen of als er iets misgaat.

Dinsdag ging het overdag goed, maar later op de dag kreeg ik steeds meer last van hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid en vermoeidheid. Toen ik thuiskwam, ben ik direct gaan slapen en heb ik die dag ontzettend veel geslapen.

Woensdag, donderdag en vrijdag had ik eigenlijk nergens last van, al voelde ik me wel wat vermoeider dan normaal. Dat is natuurlijk logisch met zo’n medicijn, en bovendien moest mijn brein en lichaam nog bijkomen van alle indrukken van de afgelopen maanden.

Vermoeidheid: medicatie, adrenaline of MS?

Nu ik eindelijk duidelijkheid heb en met de medicijnen ben begonnen, voel ik pas écht hoe moe ik eigenlijk ben. Ik merk hoeveel ik de afgelopen maanden van mezelf heb gevraagd. Of die extra vermoeidheid nu komt door de MS, de medicijnen, de afname van adrenaline of een combinatie van alles, weet ik niet. Maar eigenlijk maakt dat ook niet uit.

Als ik moe ben, dan ben ik moe. Dan doe ik een stapje terug, ga ik wat eerder slapen of – net als mijn opa – doe ik vlak voor het eten even een dutje. Het is nu eenmaal zo, en luisteren naar mijn lichaam is essentieel. Niet alleen voor mensen met MS, maar eigenlijk voor iedereen. Helaas (of misschien juist gelukkig?) ben ik me daar meer van bewust geworden dan de gemiddelde wereldburger.

Luisteren naar mijn lichaam

Mijn lichaam geeft duidelijk aan wanneer mijn stresslevel te hoog wordt, of dat nu door werk, mijn zaak of studie komt. Dan is het tijd om een stap terug te doen en de rest van de dag rustiger aan te doen, of gewoon even helemaal niets meer.

Waar ik vroeger sneller ging dan een TGV, maak ik nu een gebalanceerde reis. Soms als TGV, soms als stoptrein en soms als slaaptrein. Al lijkt het tegenwoordig vaker op de NS dan op de hogesnelheidslijn – met uitval, vertragingen en een dienstregeling die niet altijd werkt. 😉

Op naar de volgende kuur

Ik ben nu een week na mijn laatste pil, en over een paar weken start de volgende ronde. Zo fijn dat ik daar nu even geen omkijken meer naar heb.

Fijn weekend!