Rollator

Al weken had ik verkondigd dat ik eigenlijk een rollator nodig had voor het lopen van langere afstanden. Wekelijks een aantal keren een rondje wandelen durfte ik al niet meer. Ik was bang om te vallen. Ik kan mijn benen niet zo goed optillen, dus bij elke oneffenheid loop ik er tegenaan. Ook kostte het mij steeds meer moeite om letterlijk vooruit te komen. 'Kom op en hup, daar gaan we weer!', zei ik dan tegen mijzelf. Ik loop ook niet, ik zwalk van links naar rechts. En omdat ik niet een aantal keren per week meer wandelde, liep ook niet meer vlot door. Ik ging kleinere passen zetten, trager lopen en daardoor kreeg ik nog meer evenwichtproblemen bij het lopen.

Vrijdag 19 juni was het dan zo ver. Mijn man en ik gingen naar Spijkerman in Haarle om een rollator te kopen. Onderweg dacht ik: 'Ik wil helemaal niet met een rollator lopen!'. Maar mijn verstand zei dat ik er gemak van zou hebben.

In de zaak vertelde ik welke rollator ik op internet had gezien. Een stoere vormgeving, grote banden, dus ook geschikt voor oneffen terrein, zoals het bos. Dit merk konden ze helaas niet leveren. Dan maar kijken wat ze wel te bieden hadden.

Toen ik eenmaal een rollator vast had en ermee liep, dacht ik: 'Ja, dit is veel beter!' Ik voelde meteen de ondersteuning. Ik kon mooi rechtop lopen en was niet bang om te vallen. Heerlijk!

Nu heb ik dus een rollator, een mooi stevig ding met grote banden, waardoor ik ook over een zandpad kan lopen en met een stoere vormgeving.

Met een rollator gaan wandelen was wel een dingetje. Ik ben 43 jaar. Dan hoor je zelf nog vlot te kunnen lopen. Ik heb daar best verdriet van gehad. Nu pas ben ik in een rouwproces gekomen. Het rouwen om wat je niet meer kunt. Ik dacht: 'Nu vind ik het niet leuk meer, nu moet het ophouden!'. Ik heb er fijn met mijn huisarts over gepraat en ga met een psycholoog in gesprek.

Eerst ben ik een rondje gaan wandelen door het park met de rollator, niet door de woonwijk, zodat ik nog niet zo veel mensen tegen zou komen. Geleidelijk aan kwam ik meer onder de mensen met mijn rollator. Ik heb de rollator ook meteen mee genomen naar mijn werk. Dat vond ik he-le-maal niet leuk, maar ik wist dat het lopen in de lange gangen dan beter zou gaan. Gelukkig reageerden mijn collega's positief. En kinderen vragen gewoon. En dat vind ik fijn. Dan leg ik uit dat ik moeilijk loop en dat de rollator mij helpt om goed te lopen. Vaak ook met een beetje humor: 'Wat vind je ervan, mooi is die hè?'

Nu neem ik de rollator veel mee, achter in de auto, naar mijn werk, naar het winkelcentrum. En ik wandel er mee door de buurt en naar de supermarkt.

Goed met een rollator lopen moet je trouwens wel even leren. Ik let erop dat ik goed rechtop blijf lopen, tussen de achterwielen, dichtbij de rollator, want als ik moe wordt en niet meer rechtop loop, schop ik met mijn linker voet tegen de linker achterband van de rollator aan. Ook moet ik erop letten dat ik mijn schouders laag houdt. Ik ben geneigd ze op te trekken. Inmiddels gaat dat goed.

Mijn rollator, het begon met een haat-liefdeverhouding, maar inmiddels haat ik mijn rollator niet meer. Het is mijn loophulp waarmee ik in beweging kan blijven en mee kan blijven doen in de maatschappij!