Renate10Met volle zakken: gedichten over MS en revalidatie
Een half jaar geleden ben ik gestart met een revalidatietraject. Inmiddels ga ik richting de afronding. De laatste 1 à 2 maanden heb ik gedichten geschreven om mijn gevoelens kwijt te kunnen. De komende tijd zal ik zo nu en dan een gedicht plaatsen.
Na de diagnose
Kijk maar eens goed naar me:
Vanaf nu ga je met mij door het leven.
Als een extra been dat je meesleept
en dat nooit heeft leren lopen,
als een extra hand waarmee je
niet schrijven kan, een extra arm
die zich niet om je heen slaat, maar
wel bij het aankleden vecht om een mouw.
Als een kind dat je meedraagt in je buik,
die groeiende, uitdijende buik,
die botst met je lichaamsbeeld
en jij die grappen blijft maken over ruimtelijk inzicht,
dat je daar altijd te weinig van had, jezelf kleiner pratend,
mij meedragend, lopend op je tandvlees.
Dat, maar dan zonder
het vooruitzicht op, zonder verlof, verlossing en het besef
dat je er zoveel voor terugkrijgt.
Beter dan dit wordt het niet.
Schrijf een reactie
Renate10