Over vermoeidheid door MS

Tijdens mijn revalidatie heb ik nagedacht over een beeld dat de MS representeert en een beeld van hoe ik ermee om wil gaan.

Ik kwam op het volgende beeld: Mijn leven is als een jas. De MS zie ik als een zak knikkers die ik ongewild aangereikt krijg. De revalidatie zie ik als extra zakken die ik op mijn jas naai. In plaats van de zak knikkers vast te blijven houden (waardoor mijn handen vol zijn), kan ik nu de knikkers in de extra zakken stoppen.

De MS verdwijnt niet, maar de knikkers voelen minder zwaar als ik ze op mijn lijf draag. En ik heb mijn handen vrij.

Met dit alles in gedachten heb ik gedichten gemaakt (mijn vorige 2 blogberichten, plus nog 8 andere gedichten, waarvan nr 3 hieronder staat). In de gedichten lees je het traject dat ik afgelegd heb: Vanaf het moment na de diagnose, waarin negatieve gevoelens en rouw voorop staan, via oefeningen en inzichten tijdens de revalidatie, naar een nieuwe manier van omgaan met de MS.

Ook heb ik een bestaande jas aangepast, daarvan zal ik een volgende keer een foto plaatsen.

Hieronder dus gedicht nr 3.

Moe

Als een zak knikkers die je in je schoot geworpen krijgt.

Niet om met vrienden te delen, niet om mee te spelen;

een zak knikkers om bij je te dragen.

Weggooien is geen optie, dat geeft zo’n rommel

en rommel de bommel als je valt.

De dag erna krijg je weer een zak knikkers in je schoot,

maar nu twee keer zo groot.

Als een zak met knikkers die je onverwacht te dragen krijgt.

Alsof je de pakezel van je kind bent, maar dan

zonder kind dat steeds weer naar je toe rent

om een nieuwe uit te kiezen – nu een bonk! –

en de vers gewonnen pareltjes in de zak te stoppen.

Als een zak met knikkers die per dag verschilt in gewicht,

de ene dag licht, de andere vol bonken.

Er schijnen pareltjes tussen te zitten.

Ik heb ze nog niet gevonden.