Over rouw en lijden

In mijn werk begeleid ik mensen die te maken hebben met verlies in hun leven. Dat kan gaan om verlies van zelfstandigheid, van gezondheid, en / of van een dierbare.

Voor sommige mensen kan de lijdensweg van Jezus, zoals die in de Kruisweg uitgebeeld is, helpen om te reflecteren op hun eigen proces. Tijdens mijn revalidatie heb ik dat zelf ook gedaan. Daar is onderstaand gedicht uit voort gekomen.

Enige kennis van de Kruisweg is wel nuttig bij het lezen van het gedicht, evenals een vrijzinnige geest. Het is een gedicht met een knipoog.

Rouw en lijden

Ik vergelijk mezelf niet met Jezus,

Ik zou niet durven, mijn God! De blasfemie.

Wel: Zoals ik Kübler-Ross en Keirse lees over rouw,

zo lees ik in de bijbel over lijden.

Preciezer: Iedere sterveling, lijdend onder het onafwendbare afscheid

-klein en groot- kan kiezen het verzet

los te laten en het onvermijdelijke aan te gaan.

Alle stadia van rouw doorloop ik en

de weg van lijden herken ik,

het vallen en opstaan,

vallen en opstaan,

vallen en opstaan.

Medelijden valt me ten deel, ik koop er niets voor.

Het is dankzij degenen die er echt voor me zijn

dat mijn last soms lichter voelt. Uiteindelijk

moet ik er zelf doorheen én is het

uit mijn handen. Onontkoombaar: Sterven,

catharsis en opstanding.

Door en door menselijk.