Wanneer gun ik mijn lijf die duurzaamheid? nr 5

Tijdens mijn revalidatie kwam ik erachter dat ik zó vaak niet luister naar mijn lichaam, als het aangeeft dat ik moe ben. Ik was zo gewend om dóór te gaan, dat ik de signalen die mijn lichaam gaf niet eens meer herkende.

Ik begreep niet waarom mijn benen steeds vaker trilden. Waarom ik steeds vaker woorden vergat, het overzicht kwijt raakte en moest huilen om niets. Ik voelde me steeds vaker down, maar besefte niet dat ik eigenlijk gewoon heel erg moe was.

Toen ik daar achter kwam, realiseerde ik me ook dat ik - op dit vlak - niet leefde naar de waarden die voor mij belangrijk zijn. Daar heb ik onderstaand gedicht over geschreven.

Bijgevoegd een detail van de jas die ik gemaakt heb.

Duurzaamheid

Ik pleit links voor duurzaamheid

en vertraagde tijd,

maar pleeg rechts roofbouw op mijn lichaam.

Ik lees over de mycorrhiza-schimmel die ondergronds

bomen laat netwerken, lees hoe alles elkaar beïnvloedt,

maar weiger net zo lang te luisteren

naar de signalen die mijn lichaam zendt

tot ik mopper op wie ik liefheb.

Waarom die grenzen opzoeken en over?

Waarom die drang naar langer, vaker, sneller?

Terwijl ik ook verlang naar minder en

dat dat genoeg kan zijn,

dat ik daarin rusten mag.

Wanneer gun ik mijn lijf die duurzaamheid?