Zinnen geven

Als arbeidsongeschikte workaholic heeft de wijzer op mijn innerlijke kompas lang doorgedraaid. Ruim zestien jaar na de diagnose MS is mijn innerlijke richtingaanwijzer tot rust gekomen en heb ik mijn anker uitgegooid. Ik ga weer zinnen geven aan het hoofdpersoon van mijn eigen leven. Woorden voeden mijn waarden, en woorden maken zinnen. Zal ik zinnen geven aan mijn zingeving?

Alweer veertien jaar is mijn kat Wilson, destijds heb ik ‘m vernoemd naar mr. Wilson uit Cast Away, dé kater waar ik mee samen leef. Waarom de naam mr. Wilson? Omdat mr. Wilson het hoofdpersonage Chuck Noland -gespeeld door Tom Hanks- gezelschap hield op een onbewoond eiland. MS voelde voor mij ook als een eiland, en zo nu en dan spoelde er een pakketje aan.

Mijn gezelschapsdier, die narcistische grillen heeft, is altijd bij me. De ene keer miauwt-ie me wakker. Dan moet-ie water uit de kraan. Zo niet, dan zet-ie z’n volume iets hoger. Een andere keer moet ik ‘m met rust laten, want de ruim vijftien uur slaap heeft-ie nodig per dag, en een volgend moment wil-ie aandacht en geeft-ie me kopjes. MS ervaar ik ook als grillig, maar anders dan mijn kater met grillen. Het grootste verschil: MS is mijn ongewenste(!) partner. Een soort kater :s

Zingeving tijdens een instabiele gezondheid blijft belangrijk. Alleen heb ik er nooit veel aandacht aan besteed. Tegenwoordig lijkt het iets te betekenen als: waar kom jij je bed nog voor uit. Nou, koffie! Goed, ik houd het graag simpel. Bij mij ligt de echte zingeving in de religieuze beleving. En minder bij: wat doe je? Liever hoor ik: Wie ben jij? En: wat beweegt je? Dan kan ik nu zeggen: Mijn MS en ADD-brein leiden me -tot nog toe- naar bijzondere belevenissen. Daar schrijf ik dan graag over.

In de decennia die achter me liggen is het maakbare en ‘alles is mogelijk’ een rode draad geweest. Vrijwillig heb ik me sinds tiener altijd aangesloten bij een redactie waar ik me op dat moment het meest betrokken bij voelde. Van een sportblad tot aan een personeelsblad. Qua werk (luchtvaart) en ziek-zijn heeft het leven me – so far- op leerzame plekken gebracht. Het maakbare en 'alles is mogelijk' vind ik een heuse uitdaging met MS en een ADD-brein. Ik houd het nog even bij schrijven.

Nadat ik bijna tien jaar geleden ben gestopt met het bloggen op de website van MSweb, ga ik het schrijven weer oppakken. Want: veel te leuk. En: ik mis het. Niet per se schrijven over het ziek-zijn, maar wel over wàt ik tegenkom op mijn levenspad. Want: hebben we als chronisch zieken niet iets toe te voegen? Ik hoop hier in te zoomen op belevenissen van iemand met een chronische uitdaging.

En vooral, van ziek-zijn naar wel-zijn te bewegen.