Vertraging

Ineens zo slap als een dweil of kippenvel krijgen bij tropische temperaturen. Geen uitzondering in mijn lijf waarvan de thermostaat het niet zo goed doet. Zomerse temperaturen wekken bij mij altijd tegenstrijd op. Ik houd van de zon en van warmte, maar de fysieke werking ervan is vertragend. IJsjes eten dan maar?

Het liefst zoek ik de plekken op die passen in een ‘slow-motion’ leven. Dus: toeren met mijn scootmobiel. En, koelsjaalte om. Onderweg passeer ik een fietser die op een bankje een broodje oppeuzelt. Het weidse uitzicht op het weiland is rustgevend. Ik rijd er op ‘hoge snelheid’ langs. Want: lekker briesje. Links staat de vertrouwde kerk, alsof mijn innerlijk kompas deze –heerlijk authentieke- dorpskern herhaaldelijk blijft opzoeken.

Vervolgens kom ik uit bij de Amstel, ik zie jongeren spelen en zwemmen in het water, bootjes vallen me dit keer niet zo op. Het terras is leeg op dit vroege middaguur. Vanaf daar is er uitzicht op de kerk. Mijn ‘slow-motion’ vervolgd zich verder langs idyllische huisjes, maar ook modern gebouwde woningen met chique auto’s voor -of naast- de deur. Ik droom van m’n favoriete woning: één waar ik het allerliefst zou wonen – lekker stil. En één waar ik als tweede keus zou willen wonen.

Hier kan ik altijd wegdromen bij de serene rust, maar ook bij de schoonheid van het stukje Nederland dat afgelegen ligt. Althans, dat denk ik, want vroeger kwam hier eens in het uur een bus. Tegenwoordig is er nog maar één bushalte. Hm, laat mij maar toeren door en langs dit dorp. Het laatste weggetje ligt tussen weilanden in waar ik vandaag een tractor passeer. Het opgehaalde gras wordt al vervoert als hooi.

Een dag als dit, met temperaturen van gemiddeld 28 graden, heeft een groot vertragingsgehalte in zich. Doet me denken aan een bekende quote van Jung: Wie naar buiten kijkt, droomt. Wie naar binnen kijkt, ontwaakt. Volop ruimte om te vertragen. Hier kan geen mindfulness- of een diepe ontspanningsoefening tegenop. Voor mij is dit ritje een zachte kracht die mijn innerlijke energie weer oplaadt.

Ik houd van vertragen.

Illustratie: Maxim Wermuth