Over kracht, verbinding en hoop

Het is de donderdag na Klimmen tegen MS. Het zit erop, ik ben weer thuis. De benen zijn goed hersteld, het hoofd en hart zitten nog vol van alle indrukken.

Het is onmogelijk om bondig te beschrijven wat dit avontuur met me gedaan heeft. Zoveel verschillende emoties zijn door me heen gegaan. Ik werd getroffen door de professionele organisatie, de enorme hoeveelheid vrijwilligers, de 620 deelnemers: sommigen met MS, velen zonder MS, maar allemaal met hetzelfde doel voor ogen: MS de wereld uit helpen.

Het ontroerde me hoeveel mensen zich inzetten voor dit doel, het hele jaar door. Op het vakantiepark waar we verbleven stonden ambulances uit Nederland. Geen moment had ik eraan gedacht dat ook de medische ondersteuning vanuit Nederland geregeld moet worden. Studenten van de opleiding Veiligheid en Vakmanschap (van defensie) hielpen met alles opbouwen en met koken voor de vele vrijwilligers. Tijdens de klim ondersteunden ze de mensen van team Mentaal Sterk, deelnemers met MS voor wie de klim echt een grote fysieke uitdaging was. Deze VeVa-studenten zijn jongeren die ook aan het strand hadden kunnen liggen, maar in plaats daarvan hebben ze ervoor gekozen om dienstbaar te zijn aan mensen die ze helemaal niet kennen, maar met wie ze een band opbouwen in de uren dat ze naast diegene lopen. De lange omhelzing bij de finish toonde de dankbaarheid van de deelnemers.

Dat iedereen zich inzette voor hetzelfde doel, zorgde voor een groot gevoel van verbondenheid met alle andere deelnemers, de vrijwilligers en de mensen die kwamen aanmoedigen. Die verbondenheid gaf vleugels! Ik begrijp nu waarom dit evenement met Pinksteren plaatsvindt, een passend moment wat mij betreft voor een evenement dat in zo'n grote mate verbindt, inspireert en in beweging brengt.

Het contact met andere mensen met MS deed me realiseren hoeveel geluk ik heb dat ik met weinig moeite 20 kilometer kan wandelen. Na afloop werd ik gefeliciteerd met mijn prestatie en ik voelde me ook wel trots, maar de prestatie van veel andere deelnemers was in mijn ogen vele malen groter. Als je lichaam bij elke stap protesteert, dan heb je heel veel doorzettingsvermogen nodig om de top te halen. Ik vond het ook heftig om te zien wat mogelijk mijn toekomst is, het slechte lopen, het zwalken. Gelukkig gaan dankzij wetenschappelijk onderzoek de ontwikkelingen snel.

Er waren deelnemers waarvan de kinderen of partner mee liepen. Voor gezinsleden kan het erg confronterend zijn om te zien hoe moeilijk het lopen gaat. En als iemand al jaren achter elkaar mee doet, is familie ook getuige van de achteruitgang. Dat maakt verdrietig. Tegelijkertijd laten deelnemers zo enorm veel kracht en doorzettingsvermogen zien, dat naast dat verdriet ook gevoelens van ontroering, trots en hoop zich aandienen.

Mijn persoonlijk doel was om mijn grenzen goed aan te voelen. Of dat gelukt is weet ik nog niet zo goed. Ik ga mijn prestatie evalueren met de fysio en ergo. Het wandelen voelde redelijk makkelijk, ik ben letterlijk zingend de berg op gewandeld, in een voor mijn gevoel rustig, maar toch stevig tempo. Vlak voor de finish had ik zelfs nog genoeg energie voor een eindsprint. Ik ben bijna 5 uur onderweg geweest met een gemiddelde hartslag van 150 bpm. De volgende dag had ik amper spierpijn. Hoe kan dat, terwijl ik op andere dagen na een veel kleinere inspanning heel moe ben? Ik begrijp MS nog niet helemaal en misschien blijft dat wel zo.

Mijn belangrijkste doel was geld ophalen. Dankzij de donaties van vrienden , familie en onbekenden is dat goed gelukt: Ik heb 3520 euro opgehaald en het totaalbedrag van alle deelnemers samen staat op 807.500 euro. Op naar een MS-vrije wereld!