Renate10Een ander verhaal
Sinds kort zit ik in een revalidatietraject. Lichamelijk gezien zijn veel mensen er slechter aan toe dan ik, maar het vele huilen en mijn korte lontje waren wel signalen dat het niet goed ging. Op het werk raakte ik al het overzicht kwijt. Mails lezen kostte me veel moeite. Het lezen van boeken lukte bijna niet meer, net als veel andere hobby's: ik had en heb er vaak geen puf meer voor.
Toen de revalidatie startte werd meteen duidelijk dat ik niet gewoon kon blijven werken ernaast. Het paste gewoon niet en ik liep teveel tegen mijn grenzen aan.
Ik hoopte dat ik na de diagnostische fase (eerste maand) mijn werk weer kon oppakken. Ergens voelde ik echter, dat het nog steeds niet past. Ja, soms heb ik een dag dat ik lekker in mijn vel zit en wat energie over heb, maar de meeste dagen heb ik als mijn energie op is nog een heel stuk dag over. Dan sleep ik me tot de eindstreep en ben blij als ik naar bed kan. Revalideren blijk ik niet alleen te doen tijdens de contacturen met de behandelaars, maar ook daarvoor en daarna, de hele week door.
Laatst heb ik te horen gekregen dat het allemaal nog wel even zal duren. Het revalidatieteam denkt dat ik beter niet teveel tegelijk aangeboden kan krijgen. Mijn voorzichtige vraag of ik dan ernaast weer wat uren kan werken, kon ik eigenlijk zelf al beantwoorden. Het was nog ochtend, maar ik sleepte mezelf alweer voort deze dag en tegelijkertijd wordt er in mijzelf van alles in beweging gebracht: Mijn vaste gewoontes en overtuigingen worden bevraagd en beginnen te wankelen. Een nieuwe balans is nog ver weg.
De sleutel lijkt 'acceptatie' te zijn. Het toverwoord. Ik ben zeer bekwaam in het begeleiden van anderen rond dit thema, maar mezelf... dat is een ander verhaal. Het wordt tijd dat ik aandacht ga besteden aan dit verhaal, mijn eigen verhaal. Daar zal mijn energie de komende tijd naar toe moeten.
Renate10
5 reacties
Bekijk nieuwste reactie