Toen mijn lichaam twee keer opnieuw moest beginnen

Soms verandert je leven niet een keer, maar meerdere keren kort na elkaar.

Mijn verhaal begon met MS.

Door MS kreeg ik een aanval die hetzelfde been trof waar later ook mijn ongeluk grote gevolgen voor zou hebben. Daarna begon een periode van fysiotherapie. Stap voor stap werkte ik eraan om mijn kracht, stabiliteit en vertrouwen in mijn lichaam terug te krijgen.

En toen veranderde mijn leven opnieuw.

Op de avond van de dag waarop mijn fysiotherapie eindigde, kreeg ik een ernstig verkeersongeval. Een auto reed mij aan.

Opnieuw raakte hetzelfde been zwaar gewond.

De schade was zo ernstig dat ik mijn been bijna verloor.

Daarna volgde een lange periode van ziekenhuisopnames, operaties, pijn, revalidatie en onzekerheid.

In totaal onderging ik ongeveer twintig operaties.

Bijna twee jaar lang was ik grotendeels aan bed gebonden.

Zelfs alleen naar het toilet gaan was niet mogelijk.

Dingen die ik vroeger zonder nadenken deed, werden ineens dingen waarvoor ik hulp van anderen nodig had.

Voor mij voelde het alsof mijn lichaam twee keer kort na elkaar opnieuw moest beginnen.

Eerst door MS.

Daarna door het verkeersongeval.

En beide keren ging het om hetzelfde been.

MS had mijn relatie met mijn lichaam al veranderd

Na mijn MS-aanval begon ik te leren dat mijn lichaam niet altijd deed wat ik wilde of verwachtte.

Ik moest leren luisteren naar vermoeidheid, herstel en mijn grenzen.

Maar na het ongeluk kwam daar een veel zwaardere lichamelijke realiteit bij.

Ik moest niet alleen leren omgaan met wisselende energieniveaus door MS, maar ook met een blijvende lichamelijke beperking als gevolg van het ongeluk.

Dat betekende dat ik mijn leven opnieuw moest bekijken.

Hoe lang kan ik staan?

Wanneer moet ik rusten?

Hoe kan ik zo zelfstandig mogelijk blijven?

Hoe organiseer ik mijn werk?

Hoe kan ik blijven koken als mijn lichaam niet meer hetzelfde functioneert als vroeger?

Voor iemand die jarenlang professioneel in keukens heeft gewerkt, waren dat geen eenvoudige vragen.

Ik moest opnieuw leren wat nog mogelijk was

Bijna twee jaar lang afhankelijk zijn van hulp van anderen, een groot deel van mijn zelfstandigheid verliezen en tegelijkertijd blijven leven met MS was zowel lichamelijk als mentaal heel zwaar.

Er waren periodes waarin ik vooral zag wat ik niet meer kon.

Maar langzaam begon de vraag die ik mezelf stelde te veranderen.

In plaats van:

“Kan ik ooit terug naar mijn oude leven?”

begon ik mezelf af te vragen:

“Hoe kan ik met het lichaam dat ik nu heb een nieuw leven voor mezelf opbouwen?”

Dat werd voor mij een belangrijk keerpunt.

MS had me al geleerd dat aanpassen niet hetzelfde is als opgeven.

Het verkeersongeval liet me dat nog veel dieper begrijpen.

Soms betekent doorgaan niet dat je alles weer precies kunt doen zoals vroeger.

Soms betekent doorgaan dat je een nieuwe manier vindt.

En uiteindelijk is dat precies wat ik heb gedaan.

In het tweede deel van mijn verhaal wil ik vertellen hoe ik, ondanks MS en de blijvende beperking door het ongeluk, mijn eigen kookatelier heb opgebouwd, mijn eigen merken heb ontwikkeld en waarom mijn werk uiteindelijk veel meer werd dan alleen mijn beroep.

Want mijn werk werd voor mij een manier om opnieuw houvast te vinden in het leven.

Een manier om hoop terug te vinden.

Heb jij door MS ooit iets opnieuw moeten leren of je leven helemaal anders moeten organiseren dan je oorspronkelijk had gedacht?

Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen.

Yasemin Hüzmeli
Chef & kookdocent
Levend met MS