Ik wil even iets delen dat me verdrietig maakt .
Al maanden is het klaar maken van mijn medicijn weekdoos moeilijk. Zowel door concentratie als door gebrek aan fijne motoriek aan handen . Ik hoor je denken dan vraag je toch hulp. En daar zit juist het pijnpunt.
Even stukje uitleg waarom het dan zo’n pijn / verdriet doet dat het niet meer lukt.
Ik wilde vanaf mijn zesde jaar al apothekersassistente worden en dat is ondanks dat iedereen zei dat kan jij niet gelukt . Afgestudeerd met een prachtige cijferlijst . Altijd met heel veel plezier en passie in de apotheek gestaan tot 2000 . Het apothekersassistente zijn was( is stiekem nog steeds) een deel van wie ik ben. Nog altijd als ik de apotheek kom zou ik zo graag nog eens 1 x aan de andere kant van de balie staan , maar dat gaat echt niet meer .
Dus het moeten toegeven dat zelf je weekdoos uitzetten niet meer lukt en ik hulp moet vragen is heel moeilijk.
Ik zie hier al heel lang tegenop.
Gisteren de stoute schoenen aangetrokken en in de apotheek gaan vragen . Hoe we dat op kunnen lossen. Ik ken de baxterrollen, maar niet hoe en wat precies . Want voor 2000, het jaar waarin ik volledig afgekeurd ben, hadden we die nog niet .
Weer een passie die ik los moet laten en dan vooral deze doet verdomd veel zeer 😢😔
8 reacties
Bekijk nieuwste reactie