Ik bouwde mijn leven opnieuw op: hoe mijn werk mijn hoop werd

Na bijna twee jaar waarin mijn leven grotendeels werd bepaald door herstel, operaties en afhankelijkheid van anderen, begon er langzaam iets te veranderen.

Niet omdat alles ineens makkelijker werd.

Mijn been was niet meer hetzelfde als voor het ongeluk. Ik leefde nog steeds met MS. Mijn energie bleef wisselen. Sommige dagen waren beter dan andere.

Maar ik begon opnieuw na te denken over wie ik wilde zijn.

Niet alleen als iemand die herstelde.

Niet alleen als iemand die met MS leefde.

Maar ook als chef.

Als docent.

Als iemand die nog steeds iets kon creëren.

Ik besloot opnieuw iets op te bouwen

Op een bepaald moment besloot ik mijn eigen kookatelier op te zetten.

Dat was geen kleine stap.

Ik moest niet alleen rekening houden met mijn lichamelijke beperking, maar ook met mijn energieniveau, mijn MS en de manier waarop ik mijn werk kon organiseren zonder mezelf voortdurend te overbelasten.

Toch voelde het atelier voor mij als veel meer dan alleen een werkplek.

Het werd een plek waar ik weer kon creëren.

Lesgeven.

Recepten ontwikkelen.

Met mensen werken.

En vooral: mezelf opnieuw herkennen in het werk waar ik altijd van had gehouden.

Later bouwde ik ook Blue Jasmine Kitchen verder uit en ontwikkelde ik mijn eigen merk Doğal Sos, met natuurlijke en gefermenteerde producten.

Stap voor stap begon mijn professionele leven opnieuw vorm te krijgen.

Maar deze keer was het anders.

Mijn ervaring met MS veranderde ook mijn werk

Vroeger dacht ik als chef vooral na over smaak, techniek, presentatie en efficiëntie.

Na alles wat ik had meegemaakt, begon ik ook andere vragen te stellen.

Hoe kun je koken als je weinig energie hebt?

Hoe kun je een keuken zo organiseren dat je minder hoeft te staan of bewegen?

Hoe kun je maaltijden eenvoudiger maken zonder dat je het plezier in eten verliest?

Hoe kun je vooruit plannen op goede dagen, zodat moeilijke dagen iets makkelijker worden?

En vooral:

Hoe kun je blijven genieten van koken als je lichaam niet altijd meewerkt?

Dat waren geen theoretische vragen voor mij.

Ik leefde ze zelf.

Ik wilde dat mijn ervaring ook iets voor anderen kon betekenen

Langzaam begon ik te voelen dat alles wat ik had geleerd misschien niet alleen voor mijzelf hoefde te blijven.

Mijn professionele ervaring als chef en kookdocent kreeg een nieuwe betekenis toen ik die begon te combineren met mijn eigen ervaring van leven met MS.

Ik begon meer te delen over praktische voeding, eenvoudige recepten, meal prep, keukenorganisatie, fermentatie en koken op dagen met weinig energie.

Niet omdat ik denk dat eten MS kan genezen.

En ook niet omdat ik geloof dat er een perfecte manier van eten bestaat voor iedereen.

Maar omdat ik weet hoeveel verschil praktische oplossingen kunnen maken in het dagelijks leven.

Soms is het niet een groot advies dat helpt.

Soms is het gewoon:

een stoel in de keuken,

een maaltijd die in een pan kan,

iets dat al voorbereid in de vriezer ligt,

of jezelf toestemming geven om het vandaag eenvoudiger te doen.

Mijn werk werd een vorm van hoop

Na het ongeluk waren er periodes waarin mijn wereld heel klein werd.

Ziekenhuizen.

Operaties.

Herstel.

Afhankelijk zijn van anderen.

MS.

Onzekerheid over wat mijn lichaam nog zou kunnen.

Maar toen ik opnieuw begon te koken, les te geven, recepten te ontwikkelen en iets op te bouwen, voelde ik dat mijn wereld weer groter werd.

Mijn werk werd voor mij niet alleen een beroep.

Het gaf mij richting.

Het gaf mij opnieuw iets om naar uit te kijken.

En misschien nog belangrijker: het gaf mij het gevoel dat mijn ervaring niet alleen iets moeilijks hoefde te zijn.

Ik kon er ook iets mee doen.

Iets creëren.

Iets delen.

Misschien iemand anders laten voelen:

“Ik hoef niet alles te kunnen zoals vroeger om opnieuw iets op te bouwen.”

Ik ben niet teruggegaan naar mijn oude leven

En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat dat mijn doel nog is.

Mijn lichaam is veranderd.

Mijn leven is veranderd.

Mijn manier van werken is veranderd.

Maar ik heb iets nieuws opgebouwd vanuit de persoon die ik nu ben.

Met MS.

Met de blijvende gevolgen van mijn ongeluk.

Met grenzen.

Maar ook met ervaring, creativiteit, kennis en nog steeds heel veel liefde voor koken.

En juist dat is misschien wel mijn grootste les geweest:

hoop betekent voor mij niet terugkrijgen wat er was.

Hoop betekent dat je opnieuw iets kunt bouwen met wat er nu is.

Daarom deel ik mijn verhaal hier.

Niet omdat alles makkelijk is geworden.

Maar omdat ik weet hoe belangrijk het kan zijn om te zien dat er, zelfs na grote veranderingen, nog steeds nieuwe mogelijkheden kunnen ontstaan.

Heeft MS jou ooit gedwongen om een oude droom los te laten, maar tegelijkertijd ruimte gemaakt voor iets nieuws?

En wat geeft jou vandaag richting, plezier of hoop?

Ik lees jullie verhalen heel graag.

Yasemin Hüzmeli
Chef & kookdocent
Levend met MS